Niepocieszony Kazuo Ishiguro

Znany i ceniony pianista nazwiskiem Ryder przyjeżdża do miasta, by dać koncert w tutejszej filharmonii. Od samego początku ma niepokojące wrażenie, że mieszkańcy zachowują się tak, jakby czegoś od niego oczekiwali. I to czegoś więcej niż udanego, porywającego występu. Na prośbę hotelowego boya zgadza się porozmawiać z jego córką. Staje więc przed nim młoda kobieta z synkiem. Czy na pewno jest ona Ryderowi zupełnie obca? A może to jego życiowa partnerka, żona? Stopniowo wszystko zaczyna nabierać innego znaczenia, a Ryder uświadamia sobie, że niewiele pamięta ze swojej przeszłości. Strzępki wspomnień, których czepia się rozpaczliwie okazują się być ułudą. Nagle uświadamia sobie, że nawet nie wie, kto zaprosił go na koncert do tego tajemniczego miasta. Rzeczywistość staje się coraz bardziej zagmatwana i niepokojąca. Pianistę otaczają ludzie, których być może już kiedyś spotkał. I błąka się po miejscach, które być może już kiedyś odwiedził.

Powieść ta utrzymana jest w konwencji zagadkowej, nieco mrocznej, nieco zabawnej groteski rodem z dzieł Franza Kafki. Niepokojąca, duszna atmosfera sennego koszmaru towarzyszy nam na każdym kroku zmieniając się niekiedy w coś na pograniczu onirycznej wizji niczym w "Alicji w krainie czarów". O miejscu akcji wiemy bardzo niewiele. Ot, jakieś miasto w Europie. Pozwala to odsłonić inne, głębsze warstwy znaczeniowe, na których ukazaniu zależało autorowi. Bo też w dekonstrukcji zarówno rzeczywistości, jak i ludzkiej psychiki Kazuo Ishiguro jest prawdziwym mistrzem. Swym niezrównanym piórem oddaje w sposób niezwykle subtelny ludzkie lęki i nadzieje, a także absurdy i uroki otaczającego nas świata.